و ای بهار ..

در میان همهمه بغض های پنهان در ابرهای درونم که

می غرند و بی تابند تا ببارند ؛ تو تنها واژه ای هستی

که با تو می توان به اندازه تمام سبزی ها از امید و بودن برای

آینده جمله ساخت....

تلخ ؛؛همچون صبر ؛ که هم بستر شبهای انتظارم بود ...

و بی صدا ؛؛ همچون آرزوهایم که در کنج دل بوی نا گرفته اند

دلدادگی را بی هوس و بی توقع با تو آموختم...

و همین ؛ مرا بس...

می گفت :

ترجیح می دهم هر روز دوست پسر سابقش را جلوی چشمانم در آغوش بگیرد !

تا اینکه هر شب در "کنارم" آنچنان از من دور باشد و در نهایت سکوت به سقف

زل بزند که احساس کنم هر لحظه ممکن است سقف بر سر جفتمان خراب شود...!!