آشنای برگهای زردی بشنوی که غرورشان به قیمت آمدن فصلی نو شکسته شده ؛

چه غوغایی دارد هنگام پرسه زدن در خاطرات داغ ظهرهای تابستان ناگه بوی

نمناکی خاک و اولین باران فصل زرد را احساس کنی ؛ اولین سوز فصل جدایی را ؛

چه عالمی داریم ما ؛ که صدای حزن انگیز تنهاییمان را لابه لای این سطرها پنهان

می کنیم به امید نوازش نگاهی مهربان ؛

و چه غروری داریم که هنوز در آرزوهایمان غرقیم ؛ آرزوهایی به بزرگی تمام دلمان

و چه امیدی در ما ریشه زده که در کورسوی افکارمان هنوز جرقه هایی را می بینیم

که همان امیدهاست و شاید سرابها ؛ پس دستهایم بالا می برم و دعا می کنم :

و یا برای نمایان کردن چاههای ساکت و تاریک و نشان دادن اوج زیبایی

و گرمای آفتاب هستی بخش و روشن ظهرهای تابستان ...؛

و اکنون ؛ تنها واژه ای است که می تواند تمام رنگهای زندگی را دل خود

جای دهد ؛ همه سیاهی و سفیدی را با هم ؛

زیرا تنها گذرگاهیست که هنوز از تلخی و شیرینی آینده

سهمی نبرده و همچنان باز است و خلوت ؛

"سختی راه" همچون شنهای روان و نرم ؛ ساکت و آرام منتظر

گامهای تو هستند تا همیشه در این امید به سر ببرند که

هنوز کسی پیدا می شود که بر آنها قدم بگذارد زیرا که صدای پای تو و من

همیشه آشناست زیرا تنها همدم ما سکوت همین جاده هاست ...؛

و من در تکاپوی ذهن تازه برای آلبوم زندگیم هستم

می خواهم با قلمی که جوهر آن از شبنم صبحگاهیست خوشبینانه

طلوعی دوباره را نقاشی کنم و با مرغان صبحدم گذشته ها

را لابه لای خاطرات پنهان کنم...

اما ای آنکه همه عشق مرا در تاریکی گیسوانت گم کردی

و مرا وادار به یافتن تلخی نفرت کردی ؛

یاد تو را در  کجای این سیاهی و سفیدی ؛

کجای "اکنونم" پنهان کنم..؟