دره ؛؛در سكوت سياهش آرميده بود.....و رود در غوغاي رفتن پر تلاطم...

دره؛؛ در تاريكي خشم وخواب غوطه ور؛؛؛ و رود در شوق رسيدن به دريا پر صدا....

دره؛؛ در آغوش تنهايي سرمست  ...و رود ازلطافت سبزه ها سر خوش؛؛...

رود؛؛.... دره را در آغوشش مي فشرد....

با سرماي وجودش او را مي بوسيد....

اما دره بي اعتنا بود ....؛؛

چهره رود؛ آيينه اي بود براي ديدن آفتاب ......براي روشن كردن نگاهش.....

و پاكيش ترانه اي بود براي سرودن لحظه ها....و اميدي براي دوباره زيستن.....

به رود نياز داشت.......به نوازش مواج او....؛؛؛دره تنها بود؛؛؛....

به ناگه دره غريد ....از آواز رود خسته شد....

قصد آن كرد كه كه رود را در غرش سنگها و عتاب خود بپوشاند..

به زلالي نگاهش حسادت مي گرد....

با آنكه مي دانست تنها همدمش را در تاريكي لحظه ها گم خواهد كرد...

دره اراده داشت تا نبودنش را با خوابيدن فراموش  كند....

اما رود همچنان دره را با عشوه اش به آرامي مي نواخت.... 

وسنگهايش را با لبخندش لمس مي كرد.....

عاقبت دره غريد...سنگها را لرزاند ؛؛؛؛

و زمزمه رود در ؛؛سكوت؛؛ دره آرام گرفت.....

دره خوابيد....در تنهاييش آرميد....و در سياهي شب گم شد.....

به اين خيال كه ديگر صدايي نيست....و رود را به ؛؛فراموشي؛؛ خواهد سپرد...

اما غافل از آن بود...

                    كه رود در ‹‹‹رؤياهايش››› همچنان جاريست.....؛؛

                                                                       و  ؛؛ بيدارش؛؛ مي كند.....؛؛؛

كبريا از شوقت مي تابند....

وآسمانها از فخرت به آفرينش مي بالند.....

و مؤمنان آستانه حضرت دوست با نامت سلامی مي سازند

به زيبايي ملكوت و به بلنداي كائنات...

حضورت يكپارچه سبزيست....

در اين بستان ....در اين رؤيا....

و وجودت هديه اي جاودانه بود به عشق...

 ...تا معنا پيدا كند.

اميدم به رحمت معبود است...

                 وآرزويم ملاقات سيماي پر نورت يا رسول الله......

ٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍ><ٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍٍ

....آه خداي من؛؛؛؛

 تنهايي را چه خوش به من ارزاني دادي و چه خوش مرا در ياقوت قلم و دل؛ حبس كردي ..

شكرت مي كنم كه گاهي اين دل سرمست از نسيم غربت؛ آوازي سر ميدهد در وجودم ؛

و ؛؛بيدارم؛؛ مي كند از خواب غفلت.....

شمعداني هاي اتاق را مي نگرم كه لبريزند از زيبايي معشوق....

و من شرمسارتر از هر زمان پنهانم پشت اين قلم......

هياهوي نوشتن بر دلم چيره است.....؛؛؛؛

شايد روزي اين دنيا در غبارخود محو شد و چشماني ديگر از كهكشاني رنگارنگ تر آمدند..

آنگاه بايد از خود ميراثي گذاشت .....

ميراثي جاودان از روحي كه معبود؛؛ سخاوتمندانه بر ما دميد....

 تا چراغ عشق از غوغاي آن روشن بماند...

بايد گفت؛ از لحظه هايي كه همچون چشمه زلالند....

وغبطه خورد به حال مرغان مهاجر كه سحرگاهان مهمان آفتابند و شبانگاهان همدم مهتاب...

و افسوس خورد؛؛؛

 براي لحظه هايي كه از تازيانه عشق بي نصيب بودند....و فراموش شدند.....

 براي جسمي كه؛؛ براي لحظه اي خفتن؛ گلاويز بود با ؛؛ وسوسه خواب؛؛

پس مي نويسم از يك انساني خاكي؛ كه آوازش سكوت بود....

و  رؤيايش جهاني يك رنگ....

               رنگي به زيبايي لبخند؛؛ كودكي سيه چهره....

                                  و عشقي به معصوميت لبخند گلبرگي ؛؛لا به لاي صحفه هاي كتاب...

من در سكوت لحظه هايم محبوسم و غوغاي يادت ؛ بالين اشكهايم؛؛ ...

و پر شور تر از  رود هاي بهاري چشمهايم را مي برد با خود..

به درياي احساست...

از شوق حضورت قدم قدم از محفل ياران جدا مي شوم تا آواره شوم ...

قطره قطره از وجودم را در گرماي حضورت جاري مي كنم تا ؛؛ياران؛؛ بدانند

عاشقي؛ هميشه در خاكستر شدن نيست...

لحظه لحظه از جسم جدا مي شوم تا پرواز كنم به سويت..؛ به ميعادگاه مرغان مهاجر

تا سرزميني كه راه بازگشتي در آن نباشد....بجز راهي كه نشاني از تو در آن هست...

و به جايي برسم كه فقط نور خدا باشد ....

                        تا بدانند ؛؛عشق؛؛ پرواز است ....

                                      پرواز؛ به وراي پنهان ؛؛زندگي؛؛

                                                            به آن سوي؛؛ نياز؛؛

                                                                    نه؛ به دلي كوچك و خاكي....

در تكاپوي لحظه ها.....در اين دنيايي كه بازيچه واژه هايند...

انديشيدن به خواسته اي برخاسته از عمق نگاه و از بطن دلي آشفته ؛؛ دشوار است..

سخت است بيان يك حس ؛ حسي كه مدتها در پشت يك نگاه زندانيست....

و همچون امواج پر تلاطم بي رحمانه بر ساحل دل مي تازد .....

و جرأت خود نمايي را در ميكده اي كه ‹‹ چشمان›› يار آن را بنا كرده ندارد....

.........اما ؛؛؛؛

شوق وصال وادارم كرد كه خود را از پيله اي كه ترديد آن را تنيده بود آزاد كنم..

و آوازي شوم در دل كوهسار ......

                                                 ؛؛؛ فريادي در يك نگاه....

                                                                                   و برسم.....؛؛؛

به يك لبخند تلخ.....؛؛؛اما تهي از افسوس؛؛؛

                                                            ؛؛؛؛و عاقبت به فراقي ابدي..؛؛؛

آري گرانبهاترين حس بشر را آموختم و هديه اي جاودانه را در صندوق خانه اسرارم

با كوله باري از غبار حسرت به يادگار گذاشتم...؛؛؛؛

و آن شهامت بيان يك حقيقت بود.....يك حس پاك

                                                              يك آرزو.....؛؛

                                                                       يك راز.......؛؛

                                                                                ؛؛؛ يك عشق؛؛؛؛